İlkgençlik çağında, yazları köylerine gelen komşusu oldukları bir şairin verdiği kitaplarla başladığı şiir serüvenini, yayımladığı ikinci kitabı “bütün renkler biraz beyaz”la sürdüren Haluk YOLSAL, yetkin bir dille yazdığı şiirleriyle ve ‘Kent Sanatçıları’ adlı yeni bir sanat oluşumuyla sanatçı kişiliğinin hakkını veriyor

Öğretmenliğinin yanı sıra yaklaşık otuz yıldır sürdürdüğü şiir emekçiliğini, çıkardığı ikinci kitabıyla perçinleyen Şair Haluk YOLSAL; aşkı başat tuttuğu şiirlerinde yaşamın her alanından edindiği izlenimlerini, kişileri ve mekanları, imgelem dünyasında harmanlayarak; evrensel temaların yanında güncel kavramlarla ve olaylarla sunuyor okuruna. Türk şiirinin “Garipler”inden ve “İkinci Yeni”cilerinden beslenmesi ama en çok da Turgut Uyar’ı sevmesinden belki, insan için geçerli tüm kavram ve duyguları işleyerek içtenliğin hakim olmasını sağlıyor şiirlerinde. Kimileyin çocuk düşlerinin duruluğunu kimileyin de savaşların karanlık yüzünü dahil ederken şiirlerine, karşıtlıkların da birbirini tamamlayıcı etkisini vurguluyor ve hem anlamın eteklerinde hem de imgelerin sisli doruklarında dolaştırıyor okurunu. Kitabını bu bağlamda ikiye ayrılmış buluyoruz okurken de.

M.USLU: Şiir kitabınızı iki bölüme ayrılmış buldum. Bu ayırmayı siz yapıyorsunuz ancak; sözünü ettiğim ayrım, şiir biçimleri, temalar ve imgeler yönüyle ortaya çıkmış. Heceye yakın duranlarda; umudu çağıran, aşka çağrıda bulunan ve haykıran şiirler yer almış. Güncelliği yakalayarak savaşın acıları ve günümüz insanının kaygıları var bir de. İkinci bölümdeyse İkinci Yeni tarzına yakın ve umutsuzluk yüklü dizeler var. Bu noktadan hareketle şiirlerinizdeki bu durumu ve şiirinizin güncelliğini anlatır mısınız?

H.YOLSAL: Evet bu söylediklerinizde haklısınız. Böyle bir ayrımı gözettim şiirlerin bu yönünde. Şiirlerimdeki bu durumu iyi gözlemlemişsiniz. Şairler, zaten iki kavramı da birarada bulundururlar, ikisini de içlerinde yaşatırlar. Umudun ve umutsuzluğun olmadığı yer yoktur. İmgesel açıdan birbirini tamamlarlar. Ama değindiğiniz nokta gayet güzel. Aşkı aramak, aşka çağırmak, çağrılı olan birilerini sezinlemiş olma yönündeki değerlendirmeniz güzel. Şimdi şöyle sürdüreyim; şiirlerde imge kesinlikle yer almalı ama, okunduğunda da yaşanmışlıklara ilişkin durumlar da anlaşılmalı. Anlamın da çok önemli olduğunu benimsiyorum. Duyumsamanın yanında anlam da yer almalı. Kitabımın ilk bölümünde anlam üste çıkarken, ikinci bölümde imgeler daha ağırlıkta durur. Bu doğrultudaki bir anlamın karşılıklı iletişim için gerekli olduğunu düşünüyorum. İnsanlar anlamadıklarını beğenmiyor. Anlaşılan şiire daha çok kulak kesiliyorlar. İşte bu ikisinin birden varolması, bazen anlamın önde bazen de imgenin önde olmasını benimserim. Belki bu bir kaygı olabilir. Her ikisinden de uzaklaşmama diyelim buna.

M.USLU: Şiirlerinizde belirgin bir kavga durumunuz var. Kavga ile imge dünyasını ayırıyor gibiniz. Anlaşılsın dediğiniz şiirlerde bu kavga önde. Az önce değindik savaşlar da yer alıyor. Şairler vicdan mı rahatlatırlar böyle ve imgelerin yoğun olduğu şiirlerde neyin kaygısı ya da yansıması var sizden?

H.Y: Aslında hep o yanlışlıkları anlamaktır amaç. Vicdan rahatlatma olamaz. Bir çağrıdır belki de. Dostoyevski bir yerde diyor ki; “Geçmişten sorumluyuz ancak yarınlardan da sorumluyuz.” Geleceği nasıl oluşturmamız gerekir. Yaşananlardan çok uzakta olabiliriz ancak bir müdahele şansımız var mıdır? Ya da en azından bir söz söyleyemez miyiz? Bütün bu sözleri küçük bir suyun akışı gibi değerlendiriyorum. O su büyüyecektir. Felluce şiirimi bir öğretmen arkadaşım AKM’de düzenlenen şiir dinletisinde bir öğrencisine okuttu. Oldukça yoğun bir ilgi gördü. Tam da Irak’ta yaşananların gümdemde daha sık geçtiği bir dönemdi. Elbette ses vermeliyiz. Sadece bunu yapıyor olabiliriz ancak, yine de önemlidir bu da.

“İNSANLAR GÜN GEÇTİKÇE DUYARSIZLAŞIYOR”

Dünyanın bir yerinde bir sancının, acının yaşanıyor olması ilgilendirmiyor insanları. Bizde de dünyanın birçok yerinde de böyle bu. Maalesef ateş düştüğü yeri yakıyor. Zamanla kanıksıyoruz. Şiirin görevi de burada başlamaz mı zaten. Ancak şiir hak ettiği yeri bulamıyor.

Kendimle olan kavga va kaygı durumuma gelecek olursam; zaman zaman umutsuzluğa kapılıyorum. Alıp başımı çekip gitmek… Bir şiirimde de var belirttiğiniz üzere. Umutsuzluğu o haliyle de vermişliğim var. Ancak işin doğrusu ben hep umutla ilgili şeyler yazmak istiyorum. Umutsuzluk dile geliyorsa da ulaşılmak istenen umuttur aslında. Bunu başarabildiğimiz sürece bir iş yapmış sayarız kendimizi. Aşılayabilirsek ya da insanların geleceğe umutla bakabilmesini sağlayabilirsek. Orada bizim de bir sözümüz olursa bizi mutlu eden de o olur. Geçmişte şairler bunu yapmışlar. Belki biz de onu yapmaya çalıştık.

M.USLU: İnsanları iyi yansıtıyor ve şiirin içine güzel yerleştiriyorsunuz. İnsanları nasıl görüyor, onlara bakışınız ya da onlarda gördüğünüz şey nedir? Bir şair olarak bunu yaparken insanlara ulaşabilmenin yolu nereden geçer size?

H.Y: İnsanlarda; küçük çıkarlar içinde oluşturdukları çıkmazların ve açmazların gittikçe daha derinleştirdiğini, bunun da ekonomik sorunlar olduğundan geldiğini düşünüyorum. Belki sanatçılar da üzerlerine düşen görevleri yerine getiremediğindendir. Ancak sanat da kendine değer verildikçe gelişir. Yaşadığımız toplumda ne yazık ki, bunu biz anlatamadık. İlgilenmemeden ötürü toplumda birbirini anlamamak derinleşirken, dertleşme, paylaşma gibi kavramlar yüzeysel kaldı. Bu nasıl bertaraf edilebilir; halka inerek. Örneğin, Samsun’a operanın gelmiş olması önemli bir adımdır. Bir yandan da DT’nin açılacağı önemlidir. Sanat ne kadar yaygınlaşır ve ne kadar geniş kitleye ulaşırsa o toplumda ilerlemek kaçınılmaz olur.

Ancak şu da gerçek ki; halkla, sanatçılar arasında bir kopukluk var ve sanatçıların, ulaşmaya çalıştığı kitlenin dışında, belli bir okuryazar gözünde bile bir değere oturabildiği söylenemez. Kitabımın tanıtımı için yaptığım afiş çalışmalarında yaşadım bu durumu. Aydın gözüyle gördüğümüz insanlar bile değer vermez duruma gelmiş. En azından “ne güzel, böyle bir çalışman mı vardı?” sorusunu bile yöneltmiyorlar. Aydın sayılan kişilerin bile bu kadar değer verdiği bir ortamda halkla sanatçının biraraya gelmesi çok zor. Aslında aydın dediğimiz insanlar da artık okumaktan kopmuş durumdalar. Eğitim sistemimizde ve ailede kitapla ve sanatçıyla ilgili etkinliklerin zayıf olması da etkili bunda.

M.USLU: Şiirlerinizde yalnızlık, zamanın çabucak geçiyor oluşu, bir yerlere de kaçış peşinde oluşunuz görülüyor. Kentli insanın; zaman, yalnızlık ve ölüm kaygıları içinde olduğunu düşünüyor musunuz?

“YAZACAKLARIM, BİRİLERİNİ İLGİLENDİRMELİ”

H.Y: Kentlilerin kaygısı oldukça fazla. En başta kalabalığın içinde kendilerini yalnız hissetmeleri. Paylaşım eksikliği insanı kendi kabuğuna çekilmesini hızlandırıyor. Ben bunu iş ortamlarında da görüyorum. Kalabalığın olduğu yerlerde kopuş daha hızlı. Bu da insanı sosyalleştirmenin tersine yalnızlaştırıyor haliyle. Kimi korkuları da su yüzüne çıkarıyor bu hal.

Yalnızlığı farkeden insan biraz daha yalnız olur. Çünkü o, o yalnızlığının farkında oldukça yalnızlaşması da artar. Kimse beni anlamıyor söylemi dile gelir. Yalnızlaşması da bazen birşeyler üretmesini doğurursa yalnız kalmayı da sevecektir aslında. Ama bu yalnızlaşmak onu bencilleştirecektir ve paylaşımdan iyice koparacaktır. Yaşadığımız zamanın getirisi bir durum bu. Toplum da o zaman böylesi insanları dikkate almıyor. Farklı biçimde ürünler veriyor çünkü. Kendimi bu bağlamda, aynı duygular içinde gördüm ancak özenle kopmamaya çalışıyorum paylaşımdan ve halktan. Yazacağım şeylerin birilerini ilgilendirmesini istiyorum.

M.USLU: Samsun’da şairler nerede toplaşır bir araya gelir ve nerede eğleşirler?

H.Y:Samsun bu konuda oldukça elverişsiz bir durumda şairler için. Şairler, zaten azlar ve biraraya gelmektede sıkıntı yaşıyorlar. Ama bilseniz sıkıntılarını ya da anlaşamadıkları noktaları belki gülersiniz. Biraz kendi eksiklerinden kaynaklandığını düşünüyorum. Günlük yaşamla ilgili ucuz kaygılar, sorunlar etkili daha çok.

M.USLU: Samsun’da “bir şiir festivali neden olmasın” diye gazetemizin kültür sanat sayfamızda bir soru yöneltmiştik. Gençlik Bayramı’ndan da yola çıkarak, genç şairlerimizin burada kendi seslerini duyurabileceğini belirtmiştik. Bu doğrultuda, kentte şiir ve sanatla ilgili etkinlikler hakkında neler düşünüyorsunuz ve kentte böyle bir etkinliğe nasıl bakarsınız?

“YENİ BİR OLUŞUM AŞAMASINDAYIZ”

H.Y: Geçen yıl böyle bir çalışmaya benzer bir etkinliğe üniversite öncülük etti. Eğitim Fakültesi’nde Samsunlu şairlerle ilgili bir program yapıldı. Orada 7, 8 şair biraraya geldik, şiirler okuduk. Etkinliğe “küçük iskender” de geldi. Onun dışında yazarlar vardı ve onların ardından biz çıktık “kent sanatçıları” olarak. Samsun da bir yazarlar derneği var ancak, biz onların arasında yer almıyoruz. Yeni bir oluşum gerçekleştirme aşamasındayız. “Kent sanatçıları” adında. On beş kişinin katılımıyla gerçekleşecek bu oluşumda şairlerin yanı sıra, yazarlar ve diğer sanat dallarından da arkadaşlarımız yer alıyor.

Kitabımın arkasında hakkımda kaleme alınmış görüşlerin sahibi arkadaşları da burada sayabilirim. “Zekeriya Çavuşoğlu” Değişim Dersanesi’nin sahibidir ve yayımlanmış 6 kitabı var; bir bölümü öykü, bir bölümü de şiirdir. Yazmaya devam ediyor. “Fikret Karadeniz”, Karadeniz gazetesinde köşe yazarı ve aynı zamanda araştırma-inceleme kitapları var. “Kazım Memiç” edebiyatçı ve köşe yazarıdır. “Mustafa Bilir” müzisyendir ve şiir kitabı vardır. “Ersin Erge” üniversitededir, onun da yayımlanmış üç şiir kitabı var. “Nurettin Taşçı” malumunuz, Ada dergisi onunla var. Ayrıca Celalettin E.Kavaklıgil arkadaşım da var. Çizgileriyle kitabıma ayrı bir değer katan sanatçı dostlarım Ali Bayır ve Hilmi Özbay da yer alıyor. Böyle bir oluşum içindeyiz.

Bu oluşumla belki dernekleşmek de sağlanabilecektir ama, en azından ayda bir biraraya gelmek, şiir geceleri düzenlemek gibi düşüncelerimiz var. İlkadım Belediyesi’nin orada daha çok müzisyenlerin bulunduğu, onlara verilen bir mekan var ve biz de, daha çok orada biraraya gelmeyi umuyoruz. Önceki yıllarda bu tür etkinlikler gerçekleştirdik. Bu durumu daha etkin hale getirmek amacındayız.

M.USLU: Son olarak, şiirin Anadolu’da yazılması gereken bir manifestosu olduğunu düşünüyor musunuz? Trabzon’da yürüyen bir Mor Taka var; Samsun, bu noktada yeri alır mı dersiniz?
H.Y: Samsun’da dergicilik yürümedi. Samsun’da 90′lı yıllarda Kuzey Su dergisi 10 ya da daha çok sayı yayımlandıktan sonra kapandı. O oluşumda yer alamadım. Ben o yıllarda yeni gelmiştim Samsun’a. Terme’ye geldiğim aylarda kapandı. Samsun, Trabzon’dan daha kozmopolit olmasına rağmen edebiyat kültür sanat çok az. Trabzon’da çok eskiden beri DT geçmişi var. Onun varlığı ya da oradan çıkan önemli şairlerin öncülüğü, aralarından birinin bu konuda elini taşının altına koyması etkili sanırım. Burada iyi bir çıkış yakalamasına karşın Ada, şimdilerde maalesef zor bir biçimde çıkarılıyor. Kent Sanatçıları’nın dergi amacı şimdilik yok. İleride belki.

KATAVASYA / M.USLU

23.05.1969 Gümüşhane Demirören Köyü’nde doğdu. Ankara Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Bölümü mezunu. Kars Kağızman, Gümüşhane Kürtün’de öğretmenlik yaptı. 2003 yılında branş değişikliği ile Gümüşhane Rehberlik ve Araştırma Merkezi Müdürlüğü’nde Rehber Öğretmen olarak çalışmaya başladı.

Belde, Gümüşkent, Kuşakkaya, Gümüş Ufuklar, Harşit, Cümle, Karadeniz Sevdası, Türkiye Sevdası gibi dergi ve gazetelerde şiirleri yayımlandı. Çeşitli makale, şiir ve karikatür yarışmalarında ödüller aldı. Hayalce ve Köyüm Demirören adlı iki eseri yayımlandı. Gümüşhane yerel gazetesi Kuşakkaya’da Hayal Dükkânı isimli kültür ve sanat sayfasını hazırlamaktadır. Evli ve iki çocuk babasıdır.

Araştırmayı çok seven, doğrulara itirazsın boyun eğen bir yapıya sahiptir. Gelecek için çok şey vaat ediyor şiir adına, Gümüşhane adına. İsmail Hayal’i tanıdığınızda “içimizden bir gönül eri “ dedirtecek karakterde bir insan.

TÖVBE

Bu kaçıncı tövbe kaçıncı isyan
Kaçıncı günahtan boşluğa düşüş
Üzerinde gezer yalan an be an
Şeytan yüzündeki bir sahte gülüş

Bu son olmalıdır en son olmalı
Günahkâr bir suret ibret almalı
Her yanlış adımda Hakkı bulmalı
Aynada ağlayan masumda ölüş

Bu nasıl devran ki el etek çekmez
Her güle bir sevda kokusu ekmez
İbret ki dünyanın boynunu bükmez
Limanı bekleyen gemide çöküş

Bu vuslat gecesi şehirde ibret
Üst üste yığılı tonla kokmuş et
Yakamoz nurunda ışığa davet
Derdin limanından güneşe kaçış

Bu ağlamasıdır kalbin siyahı
Gulyabani girer tükenmez ahı
En son tövbesidir gönlün silahı
Her nefes almada ölüme varış

Bu kaçıncı tövbe kaçıncı isyan
Kaçıncı günahtan boşluğa düşüş

BUGÜN

Bir dönüş türküsü takıldı bende
İrşadı gönlüme nar düştü bugün
En olmaz sualler soruldu dün de

Virane bu bağdan yar düştü bugün
Bülbül ile güle ar düştü bugün

Bu sürgün şehirde yürekler yaslı
Pranga her yanım kilitler paslı
Zemheri ayazı, diller ihlâslı

Yangın yüreğime kar düştü bugün
Yitik zamanlara dar düştü bugün

Bir solgun çiçekti sılası yoklar
Sokaklar serseri beynimi oklar
İsyanda yitirdi kendini aklar

Güz mevsimi geldi zor düştü bugün
İbrahim gönlüme kor düştü bugün

Bir çile dergâhı dokudu ömrüm
Gözlerinde Leyla okudu ömrüm
Kaç dergâha kilim dokudu ömrüm

Yokluğun içinden var düştü bugün
Bu viran şehre zar düştü bugün

Bir ebemkuşağı güldü halime
Kafdağı ardında düştüm zalime
Çekildi gözümden yaş lime lime

Yusufsuz menzile har düştü bugün
Leyli bir sevdayla nar düştü bugün

BU ŞEHİRDE

Bu şehirde hazan çok erken gelir
Zigana üstüne söz düşer şimdi
Gönül hanemizde aysbergler erir
Harşit’in koynuna yüz düşer şimdi

Bu şehirde yorgun, bağlar perişan
Yok, mudur gidenden geride nişan
Heybesinde hasret tepeyi aşan
Karaca hükmüne tez düşer şimdi

Bu şehirde ağlar gönüller yasta
Kelkit Ovasına gider mi posta
Zevraki bir can ki düşer mi hasta
Zemheri yüreğe köz düşer şimdi

Bu şehirde sevda kuşburnu gülü
Bağlardan el etek çekmiş bülbülü
Pranga bağlanmış bedenler ölü
Gümüş tepsilerden güz düşer şimdi

Bu şehirde sevdim meftunu oldum
Köy odalarında sevdayı buldum
Kırklar kapısında gül idim soldum
Ziyaüddin canla iz düşer şimdi

Bu şehirde yaşam ölmesi güzel
Konağı, bahçesi, elması güzel
Cahilin cehlini bilmesi güzel
Kadırga kararır tez düşer şimdi

UZAT BANA ELLERİNİ ÇOCUK

Uzat bana ellerini çocuk
Ben heybesinde zöhreleri getirdim sana
En uzak sahillerden en mavi
Denizyıldızlarını topladım umutla
Ve sana getirdim çocuk
Senin için derledim gülhatmilerini
Kokusunda en güzel düşleri

Uzat bana ellerini çocuk
Ebemkuşağını sığdırdım düşlerine
Bir de rengârenk uçurtmaları
Boy boy, desen desen, kırmızı, mavi
Ve kuyrukları buluta değiyor bir de
En güzelleri

Uzat bana ellerini çocuk
Beraber çıkalım bu mülteci yarından
Bu prangalar bizi bağlamaz ki
Ne yapar geceler gündüze
Bilirsin belki sende
Güneş balçıkla sıvanmaz ki

Uzat bana ellerini çocuk
Ben heybesinde güneşi getirdim sana
Ana sütü gibi sıcak, ana sütü gibi temiz
Ebabilin kanadında taşıdım bir de
Henüz söylenmemiş türküleri
Ve senin için yıkadım göz pınarlarımda
Kuşburnu çiçeklerini
Uzat bana ellerini çocuk

Yaşayabildiği kadarını yazabildiği kadar yazdı. Esnaf Haydar’ın Hikâyesi Niyazi Özgür Yüce’nin ilk şiir kitabıdır.

MEMLEKETİME MEKTUP

…Ve ben gene çocuk olacağım
Yalnızca dağlarda oynayacağım
Ve annem gene beni merak edecek
Değil mi baba!

Sana mektup yazmıştım
Ağaçlar yapraksız
Toprak kıraç kaldı
Dağlar gelinlik giyerken
Ben için için ağladım.
Yalnızdım
Mektubunu alamadım.
Sanırım şimdi dağlar yeşermektedir
Ve karlar da erimiştir
Benden sorarsan
Karanlık gökyüzünde
Uykusuz yıldızlarla beraberim.
Hep,
Ümit etmekteyim.
Yıkılmamı bekleyenlere inat
Sabredip direnmekteyim
— Bilemiyorum
bir gün güneş bizim de
Yüzlerimizi aydınlatacak mı?
— Ne dersin?

— He canım, sen bilirsin
Benim uslanmayacağımı bilirsin.
Yağan yağmuru, toprak kokusunu
Kuşburnu, more, kuzukulağı topladığımız
İkindi vakti akşamüstlerini
Sana özgü ılık güz meltemlerini
Nane, kekik, yaban gülü ikliminde
Kuru derelerde göze seslerinin ahengini
Geceleri ay ve yıldızların tebessümleriyle
Dağların beni çağıran sessizliğinde
Anne sözü dinlemeyen bir çocuk gibi

Gevenleri, dikenleri, pirleri
Aşarak koştuğum günleri,
Bütün gizemiyle ramazan gecelerini
Lavaş makarnasını, sironu, erişteyi
Penceresine oturup iftarı beklediğim
Bin bir gece masallarını dinlediğim
Bütün hoşgörüsüyle
Eski Gümüşhane evini
Unutmadığımı bilirsin

Şimdi
Sesini kaybetmiş bu şehirde
Sensizliğin selinde
— Gurbetimde
Ellerim göklere açık
Rahmet yağmurlarını beklerken
— Neden
Senden ve birçok şeyden
Kaçmak istediğimi göreceksin

— Öncelikle sen ellerinsin!
Eski İstanbul sokaklarıysa
Mütahitlerin !
Cumbalı evler, kaldırım sokaklar
İsli duvarlar, ihtiyar çınarlar
Ve sen yoksun artık
— Hem artık
Üsküdar’a gideriken
Ne bir yağmur alıyor
Ne gözleri mahmur bir sevgili
Ne de mendil bırakacak birisi var

Şimdi soruyorsun
— Neden gelmiyorsun
— Neden yoksun
Anlatayım anladığımı
Anlatayım yaşadıklarımı
Soluduğum havanın anlamını
Ve sonrasını….

Bugün,
Karnım aç
Cebim meteliksiz
Ve hatta
Geleceğim belirsiz olsa da

Her doğan gün böyle kirli doğdukça
Yüreğimde çocuklar ağlarken
— Bilirim ki
Direnmeliyim
Yoksa
Yoksa yüzümü bu şehirde
Gökyüzüne nasıl dönebilirim?
— Olsun

Herkes benden kaçıyor olsun
Senden de saklamıyorum
Anlıyor musun?
— Ben bir memur çocuğuyum
Gümüşhane’den İstanbul’a
Sürgünlerden, gözyaşından
— Yoğrulmuştur hamurum.

— Bu kentte
Aç, susuz,
Yetim çocukların gözyaşı
Dilenen yaşlı kadınların laneti
Benim
Benim, acılardan
Saçı sakalı birbirine karışan
Erken yaşta büyümek zorunda olan
Ve kalabalıklar arasında yapayalnız kalan!

Sonra
— Bilmem ki anlar mısın beni beyle
Ne bilem işte eyle!
— Demiştin ki gurbetten haber söyle
Bunun için artık keşke
Keşke bile diyemiyorum
— Kaybolsaydım
Seninle beraber adı bilinmeyen bir köyde
……………………………
Şimdi sanırım dağlar yeşermiştir
Ve karlar da erimiştir
Benden sorarsan
— İşte!
— Böyleyim
Biliyorum yazmazsın
Ama yine de sen anlat,
Ben yazdım
— Sen nasılsın iyi misin?

Şiirleri birçok dergide ve gazetede yayımlandı. Şairin çeşitli yarışmalarda ikincilik ve birincilik ödülleri vardır. (O.Nabi Üçüncüoğlu Ödülü) Kelkit Çayı Gazetesinin başyazarlığını yapmakta ve Kelkit Belediyesi Basın-Yayın ve Halkla İlişkiler Müdürlüğü görevini sürdürmektedir. Hirik duygunun ağır bastığı, coşkulu güzel şiirler yazarken, kullandığı imge ve nitelemeler yerli yerine oturmaktadır.

Eserleri; Kar Geceleri (Şiir–1988), Ay Ülkesinde Dolaşan Sözler (Şiir–1992), Zamana Yenilmeyen Sevdalar Günlüğü (Şiir–1994), Gökten Işık Getiren Kuşlar, Aşk Ağladıkça Mahir (Şiir–1999), Irmak ve Keder (Şiir–2002) adlarında şiir kitapları bulunmaktadır.

HAYAL
Artık bir çiçeğe adayacağım bütün ilgimi
Ruhumda renk renk açmasını seyredeceğim sonra gururla
Zamana karşı unutup kazancımı ve yenilgimi
Umarsız yağacağım üzerine su diye yağmurla

Aşkın gözü körmüş derlerdi inanmazdım
Ruhsatsız kalbe giren duygulara hiç inanmazdım hele
Zaman geçti; senin aşkına şiirler yazdım
Ulaştım, ulaşılması zor bir hayale
GÜMÜŞHANE’YE ÖZLEM

Ayaklar yorgun, gözler nemli,
Gümüşhane’de şimdi mevsim kıştır,
Yıllar var ki kalbim bu sevdadan elemli,
Arzularını başka baharlara bırakmıştır.

Gür yalnızlıklar dökülüyordur Tomara’dan
Üşüyordur Zigana’da bir eski anı,
Kelkit Çayı baştanbaşa donmuştur,
Eksiktir şimdi sevenlerin bir yanı.

Büyümüşüm, elimden gurbet tutmuş,
Yaşadığım dahi olmuş ekmeksiz, susuz,
Yüreğim ki şimdi kanadı kırık bir kuş,
Elbet uçacaktır bir gün, sılaya korkusuz

GİTMEKLE DÖNMEK ARASINDAYIM

Gelmek isterim de gelemem sana
Bir yanımda gerçek yükselir, bir yanımda düş
Yağmurlu şafaklara karşı filiz sürmüş
Bir küçük güldür, iki dağ arasında sevdam benim
Gitmekle dönmek arasındayım sevgilim
Akar gider gece, bir kırgınlık ırmağıdır

Üşür gülüşlerim seni düşününce
Seni düşününce
Baş başa kalır hafif günahlarımla
Bir ah çekerek ağlarım sonra Tarancı vari
Ve bir özleyiş işçisi olur yüreğim
Patronsa eğer, ekmeğime kan doğrayan kahır
Gitmekle dönmek arasındayım sevgilim
Akar gider gece, bir kırgınlık ırmağıdır

Ve ağlar aynalarda şair yanım
Bir şiir büyür ağzımda ağıt kokulu
Şimdi sen bilmezsin ki kanadı kırık bir güvercin
Ve bir küçük yıldızdır yüreğim, düşmeye hazır
Gitmekle dönmek arasındayım sevgilim
Akar gider gece, bir kırgınlık ırmağıdır

AŞKA HAYIR DEME

Ay her zamanki gibi senin yüzün
Şiir senin duruşun nette her sabah
Kayıtsız kalma bana, yüreğini boğar hüzün
Açık bırak kapını, seni de sevsin Allah…

Hayırsız bulutlara kapılıp gitme sakın
Artık bu aşkın dönülmez bir yerindeyiz
Yaşamak ve paylaşmak ikimize daha yakın
Issızlığı yüreğine ferman diye yazma
Rahat ol ki, ikimizde Leyla ile Mecnun değerindeyiz…

Düşüncelerin seni bana yaklaştırsın her sabah
Emeğimizin karşılığını aşk olarak alalım gel
Muhayyilemize kazdığımız bu mutluluğumuzu ah
Ellerimizle büyütelim ki geniş açılsın içimizdeki pergel….

Talat Ülker kelimelerin sırrına vakıftır. Onları nasıl kullanması gerektiğini çok iyi bilir. İyi bir hatiptir. Her konuda geniş bir bilgi birikimine sahiptir. İnsan onun sohbetlerinde dinlendiğini, huzur bulduğunu hisseder. Şiirlerinde hem hece veznini hem de serbest ölçüyü başarıyla kullanmıştır. Geleneksel şiirlerimizle modern şiirin sentezini yapmıştır. Şiirlerinde aşk, yalnızlık, özlem, gurbet, ayrılık, tasavvuf, şehir, ölüm temalarını işlemiştir.

Kırkıncı Kapı adını taşıyan ilk şiir kitabı 1997 yılında Ötüken yayınları arasında yayınlanmıştır. Harşit’in Hırçın sesi Nihal ATSIZ araştırma kitabını Gümüşhane Belediyesi Kültür Yayınlarından çıkarmıştır. Ayrıca Kar Sesi (Deneme) kitabı vardır. Hışır Osman adlı araştırma ve inceleme kitabı ile Türk Dili Ve Edebiyatı ders kitabı bulunmaktadır.

A GÜLÜM

A gülüm
Düş artığı şafaklarda
Dağlara savrulur külüm
Tül saçları dolaşırken baharın
Eline kan bulaşırken baharın
Gün yanığı sinelere sor beni
Eğer cevap alamazsan vur beni

A gülüm
Benzi soluk kuşluklarda
Dertle mühürlenir dilim
Sükutu sinesine bastığında bülbüller
Seherde çığlık çığlık sustuğunda bülbüller
Kanadı kırık turnalara sor beni
Eğer cevap alamazsan vur beni

A gülüm
Ter kokulu öğlenlerde
Gölgemi sürükler yelim
Hasret ki iplik iplik örüyorsa yolları
Ve hüzün öbek öbek bürüyorsa yolları
Gurbet kokan kınalara sor beni
Eğer cevap alamazsan vur beni

A gülüm
Sığıntı ikindilerde
Gölgeleri okşar elim
Gözlerini kaparsa tüm çiçekler
Karanlığı öperse tüm çiçekler
Yeşil başlı sunalara sor beni
Eğer cevap alamazsan vur beni

A gülüm
Rüzgâr renkli akşamlarda
Geceye benzer ölüm
Çıplak çocuklar gibi üşüyorsa yıldızlar
Ve kayıp birer birer düşüyorsa yıldızlar
Yaşanmamış senelere sor beni
Eğer cevap alamazsan vur beni

A gülüm
Gün yorgunu gecelerde
Düş yurduna varır yolum
Kirpiğine yağmurlar yağıyorsa gecenin
Ve düşlerin avcuna sığıyorsa gecenin
Kucağı boş analara sor beni
Eğer cevap alamazsan vur beni

BU ŞEHRİN

Issız yaylalarda yakılan ateş
Yasını bayrama katar bu şehrin
Kendi gölgesini ısıtmaz güneş
Kuşluğu baharı yutar bu şehrin

Hasretle yakılan kınalar gibi
Kanadı kırılan sunalar gibi
Kundağı boş kalan analar gibi
Gurbet kucağında yatar bu şehrin

Sorusu cevapsız her düşüncenin
Adı hasret konmuş bu işkencenin
Açılmaz ki perdeleri gecenin
Yolu başlamadan biter bu şehrin

Beton mağaralara yenildi bağlar
Sılayı bırakıp göçerken sağlar
Issız mezarlarda ölüler ağlar
Yollar düşlerini satar bu şehrin

Alaca karanlık ışıyan dağlar
Yarama tuz döküp kaşıyan dağlar
Ki göğü omzunda taşıyan dağlar
Gece yollarını tutar bu şehrin

Beton saksısına taş kafesine
Ezgiler bağlanmış çığlık sesine
Özlemle dağlanan ak sinesine
Sevda hançer olur batar bu şehrin

AŞK YEŞİLSİZ BİR BAHAR

Aşk yeşilsiz bir bahardı
Ne gökte yıldız
Ne dalda çiçek vardı

Genişti kanatları turnalarımızın
Geniş olmasına
Lakin göğümüz dardı…

Sen hep uzağın yakınındaydın
Yakının uzağında ben hep
Dokunmak için uzanan ellerimizi ayıran
Görünmez bir duvardı

Soluğumuz
Gecenin dar vakitlerinde
Alıp yüreklerimizi kaf dağına götüren
Ilık bir rüzgârdı

Kışa keserdi baharımız kırgınlıklarda
Şebnemler uman yüreklerimizin
Nasibi kardı

Bu yasaklı dünyada
Sevdamıza düşen bahar
Saksılara sığınmış
Çiçeklerinki kadardı

Aşk, yeşilsiz bir bahardı
Kuşlar ezgisiz
Ve dallar çiçeksiz kalsa da
Yüreklerimiz yardı…