“BAĞIMSIZLIK GÜNEŞİ DOĞMUŞ ANKARA’YA DAĞLARDAN,
BELLERDEN, KÖYLERDEN BESLENMEKTE
O IŞIKLI ÇEKİRDEK.
BİR SOMUN KARA EKMEĞE
          ÇETE YAZILMAKTA HERKES.
EL ALTINDAN YOĞRULMUŞ ULUSAL BİLİNÇ,
YEMEKTENSE İNGİLİZ’İN HAS EKMEĞİNİ
          ÇARPIP YÜZÜNE,
ONURLU KARA EKMEĞE
          BAĞLADIK GELECEĞİ.”

Yollar, dağlar, köyler
          tutulmuş birer birer.
Köşe bucak İngiliz
          ve hain Hilafetçiler…
Kıraç yollarından geçtik,
          nice acılar içinde,
Kuvva-yı Millîye ateşini soluklayıp,
Dağ tepe demedik
          aşıp geldik.
Söz ki tamama erişti;
Atlar kişner, Kağnılar gıcırdar,
yiğitler, kadınlar bağırır,
Kadın, erkek, genç, ihtiyar,
          çoluk, çocuk…
Yaratılalı beri yer, gök
Böyle yangın görülmüş değil.

****************

“- İşte O!. diyordu.
İşte geleceğe uzanan el.
Göğü ve toprağı yaratan aşkına I..
İşte O!., diyordu.
Hiç bir acı rüzgâr gün boyu devam etmez.
İşte O!. diyordu.
Yandıysa yüreklerde kor ateş,
Gördüyse uyanan göz,
                    gerçeğe erişen söz…
YOLUNDAN DÖNMEZ.”

O, yaylada esen rüzgârcasına sert,
Yürekte narlanan ateş gibi yakıcı,
Güzün savrulan toprakça özgür,
Ağustos göklerine doğan güneş,
Gönüle örülen sevgi yumağı,
Ama, “geliyorum !” diyen ölümcesine mertti.
O, madde değil sanki
                    yüreğe işlenen dilekti…

- Ve dağ yürüyordu ardına bakmadan.
Ulu bir dev gibi öfkesini yumruklarına saklamış.
Ve dağ yürüyordu korkmadan.
Tek bir yürekçesine atan kurdunu, kuşunu.
Ve bilcümle yaratığı takmış peşine Ve dağ yürüyordu.
                    kartalın uçuşuna,
                              karıncanın yuvasına,
Günün batışına,
                    doğuşuna,
Ölüme, kalıma aldırmadan…
Sular çalkalandı, gökler dile geldi.
Demir kapıları sürgüleyen el,
Sarp kayalara “dur !” diyen güç
                              dile geldi.
Günyüzüne çıkmayan karanlıklar
                              güne geldi…