SAVAŞ KARARI
II.
Bir oğul vermeyile yök yıkılmaz ya !.. dediler.
Bin oğul vermeyile kara kara batmaz ya !.. dediler.
Gök yıkılsa,
kara yer batsa gerek.
Hani benim el’im, obam?
Körpe gelinlerim,
yiğit erlerim ?
Gün yüzü değmemiş sırma örüklü,
Kınalı elli, ince belli kızlarım
tutsak olmuş…
Bu koca ulus boynu bükük kalmaz ya !.. dediler.
Gök yıkılsa,
kara yer batsa gerek.
Bu zulüm sonsuza dek varolmaz ya !.. dediler.
Devamını Okuyun »
DOĞDUĞUM YERLER
Kitap sayfasından;
GÖK YORGAN YER YATAK
Kitap sayfasından;
SAVAŞ
IV
Düşman ateş gibiydi
fırtına olduk.
Sel olduk, deniz olduk.
Düşman döne döne geldi.
Karanlık bir gece gibi çökünce üstümüze,
Gün olduk,
güneş olduk.
Gök bizimleydi.
Yer bizimleydi.
Yürüdük bir kaç can bırakıp
mal,
davar,
kan bırakıp.
Yürüdük yeni gün doğarken yüzümüze.
Devamını Okuyun »
ANADOLU'YA GELİŞ
VI
Yurt dedik bu toprağa.
Ana gibi bağrına basıp can verdi.
Kan geldi soluk yüzlü bebelerin yüzüne.
Yurt dedik bu toprağa,
Ana dedik, can dedik.
Yüzü güldü tüm yorgunların.
Gül dalında bal derdik.
Bal akardı dillerinden,
Bu can senin “al !..” dedik.
Yurt dedik bu toprağa
Ana gibi bağrına basıp, can verdi.
Sevip, okşadık gönülden
Kuşlarcasına özgür,
kendi başına buyruk,
Ateşinde kavrulduk.
Bir verdik, binlercesine,
doyurup sinesinde
“Kal !..” dedi.
“Anadolu Destanı” adlı kitabın 1. bölümünden
