Anasayfa / Genel / DAHA ON İKİYE DEĞMEMİŞTİ EYLÜL SAATİ

DAHA ON İKİYE DEĞMEMİŞTİ EYLÜL SAATİ

-I-
özlemlerin yanağına kondurulmuş
pembe, utangaç bir öpücüktü yaşam
giyim kuşam hak getire
bir kuru ekmek ve çökelekti azığımız
dağların serin sularında yıkardık hayallerimizi
rengarenk kır çiçekleriyle bezerdik
sevdalarımız , henüz söylenmemiş
türkülerimizin ardından
uçup giderdi iz bırakmadan
güzellerin saçlarına taç yapardık
gün değmemiş hayallerimizden
tozpembe çiçekleri

bir gözalımı ötede kuzular meleşirdi
kuşlar sevişirdi çam ağaçlarının
kuytu köşelerinde
bilirdik,
görmezden gelirdik tarla kuşlarının
bir öpücük düşü oynaşlarını

çamlı dağların özgür nefeslerini çekerdik
çocuk ciğerlerimize
uçsuz uçurumlarda yankılanırdı özgür seslerimiz
uzak iklimlerin gülpembe düşleri
ateşlenirdi damarlarımızda
daha nice bilinmedik yaşam kırıntılarından
çiçeklenirdi ilk yaz sabahları

her gün biraz daha boy atardık
kıraç toprakların umarsız taze çam fidanları gibi
serin dağ rüzgarları süzülüp giderdi
tel tel saçlarımızı okşayarak
soğuk karanlık gecelerde
soluksuz kurt sesleriyle bölünen uykularımıza
yorgan ederdik düşlerimizi

-II-
adımızı kirlettiler
dönüp ardımıza baktığımızda
aşkın çocuklarıydık biz
güz yağmurları sızardı parmak uçlarımızdan
yel alır, sel savururdu zamanı
aldırmazdık açlığa, susuzluğa
başımızı koyacak bir yastığımız
yumuşacık yün yorganlarımız
olmasın ne çıkardı

yaşam dönek değildi o zamanlar
eylül olmamıştı daha
kıran girmemişti bahçelerimize
taze gül gibi fidanlarımız sökülmemişti
iri postal sesleriyle bölünmemişti uykularımız
daha on ikiye değmemişti eylül saati

bir gece alınıp götürülmemiştik
izimiz yok edilmemişti rutubet kokan
karanlık zindanlarda
daha sönmemişti gözlerimizde fer
tırnaklarımız sökülmemişti
on ikiye değmemişti eylül saati

-III-
sen ey gül saatlerimizin saklı zindanlarında
envayı çeşit işkencelerle ve acılarla
lime lime edilirken etleri
ve umutları törpülenirken
acımasız cellatların ellerinde
gözlerinde fer tükenirken azar azar
bakıp da özgür dünyaya gülümseyen çocuk

“ titre “ dediler bize
sonra titredik ve kendimize döndük
bu ölüme ilk yürüyüşümüzdü
ateşli ve coşkundu kanlarımız
ne olacaksa olsun dedik
korkuya ve umutsuzluğa sarılmadık
kara yılanlara sarılır gibi
sırtımıza inip çıkan coplar
ekmek arası acı biber sosuydu
anamızın ak sütüydü çekilen işkenceler
görmezden,duymazdan gelemediğimiz
bir garip dünyanın koskocaman armağanıydı sanki
o umarsız dikbaşlılığımız

yalınkılıç dalmıştık düşmanlar ortasına
çıplak ellerimiz ve yüreklerimiz en ölümcül silahlarımızdı
ellerimizi kestiler önce
yüreklerimizi söktüler yerinden
boşa gitmez dedik sevdalarda öldüğümüz
hani :” neden, niçin ? “ diyenler olur da bir gün
yola çıkanlar olur
hesap soranlar olur meydanlarda

-IV-
kör pusulardan uyandık
zamansız uzayan gecelerdi
filistin askılarında dem tutuyordu acılar
parlak bir ay doğuyordu damıtılmış düşünceler üstüne

sözcükler bırakıp gitmişlerdi anlamlarını
ters yüz edilmişlerdi göz göre göre mecazlar
aynalar kırılıp dökülmüştü yerlere
yaşam, acı bir göz yanılsamasıydı
kırık cam parçalarından yansıyan

göz gözü, iz izi seçmedi uzun zamanlar
gerçekler çamurlu bir ırmağın
şaşkın balıkları gibi kör gezdiler
aynı kurşunlar değdi körpe yüreklerimize
boyunlarımızda aynı ipler
ilmeklenip düğümlendi

güllerden kan sızıyordu
taze tomurcuk güllerden
çürütülmüş tenlerimizdeki mor çiçekler
ürkütüyordu leş bekleyen sırtlanları
köşe başlarında kurtlar uluyordu
ölümler kol geziyordu dillerin suskun sahralarında
binlerce beden acılar içinde
düşünceler özgürlüğün taze gül kokularını soluyordu

-V-
kolumuzu kanadımızı kırdılar
demlendi cehennemin en bitimsiz acıları
gönlümüzün saklı zindanlarında
“anne “ diyemedik sustuk
“kurtar beni baba “ diyemedik sustuk
sustuk demlenen öfkelerimizin
gölgesinde saklanarak
“ bir gün “ dedik
bir gün gelecek
gülecek çocuklarımızın yüzü
boy atacak özgür sokaklarda
paylaşacak tüm mutlulukları doyasıya

yani boşuna değildi öldüğümüz

-VI-
biz bu ülkeyi sevdik
uçan kuştan, gül veren çiçekten
topraktaki börtü böcekten daha çok sevdik

biz bu ülkeyi sevdik
canımızsa can, kanımızsa kan dedik
açılmadan daha gözlerimiz
öpüşmeden, dokunmadan gülce tenlere
gün sabahlara dek sevişmeden çılgınlar gibi
ve daha nice güzelliklerin
doyumsuz tatlarına varmadan
yumduk gözlerimizi her bir şeye
biz bu ülkeyi kendimizden çok sevdik

Hakkında Z. Çavuşoğlu

ZEKERİYA ÇAVUŞOĞLU Gümüşhane ilinin Torul ilçesinde doğdu. İlk ve orta öğrenimini Trabzon’da tamamladı. Atatürk Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü bitirdi./ Anadolu Destanı (Şiir), Bir Öpücüğe Barış (Öykü), Gerçekleşen Düş (Masal), Umutlara Değmez Kurşun (Öykü), Sessiz Kalemlerin Öyküsü (Şiir), Gök Yorgan Yer Yatak (Şiir),Türk Dili ve Edebiyatı Bilgileri Kaynak Kitabı, Zamana İliştirilmiş Yazılar, Talya ( şiir), yayınlanmış yapıtları./ Bukalemunlar (özgür yazılar), Güz Yangını(roman), Heceleme(şiir), LYS Edebiyat, Bulmacalarla Edebiyat, basıma hazır yapıtları./ Bir Öpücüğe Barış (Kültür Bakanlığı Öykü Mansiyon Ödülü), Gerçekleşen Düş (İnönü Üniversitesi Masal Yarışması Birincilik Ödülü), Çanakkale Destanı (Çanakkale Turizm ve Tanıtma Derneğinin açtığı yarışmada Jüri Özel Ödülü),1984–1994–1995–1996 yılları öğretmenler arası şiir yarışmaları birinciliği ödüllerini kazandı./ Anadolu Destanı, adlı şiirsel tiyatrosu bestelenerek sahnelendi./ Yine şiirsel tiyatro olarak düzenlediği Çanakkale Destanı, Ata’ya Güzelleme ve Sessiz Kalemlerin Öyküsü sahneye aktarıldı./ 1999 yılında sanata katkılarında dolayı D/AJANS ve Gazi Belediyesi tarafından verilen sanat ödüllerine değer görüldü./ 2013 yılı TRT Çocuk Şarkıları Yarışması’nda, şarkı sözü olarak kaleme aldığı şiir, ilk 10’a girerek finale girmeye hak kazandı./ 2013 Amasya Mihri Hatun Şiir Yarışması’nda ikincilik, 2014 yılında ise mansiyon ödülü kazandı.

İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR

ZAMANA İLİŞTİRİLMİŞ YAZILAR

ŞU SAMSUN’UN EVLERİ–refik baskın “Sanat Sokağı 220 adım. Sanat Sokağı’ndan geçin. Belki burnunuza geçmişten kalan …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir