Anadolu Destanı
BİR DEVİN DOĞUŞU
VII.
Bir tohumdu gürbüz kuşaklara gebe.
Göklere dalları değen çınarcasına düşleri.
Bir tohumdu geleceğe uzanan bebe.
Bir tohumdu kök salıp yedi kat dibine,
Nemli dudaklarından parlak yıldızlar
dökülmekte ellerine.
Bir tohumdu geleceğe uzanan bebe.
Gün ile yıkandı, gün ile doydu.
Serpildi, boyverdi.
Baş eğdiler, diz çöktüler,
Devamını Okuyun »
ÇÖKÜŞ – (HASTA DEV)
VIII.
Güç birlikten dogarmış.
“Sen !..” dedi, “Ben !..” dedi gölgesinde kalanlar.
Oynadı ya toprağa salınan kök,
Düşünce birbirine
ayakla baş,
elle tırnak…
Kemirdi koca çınarı kurtlar, kuşlar, yılanlar.
Karışınca
ayakla baş,
elle tırnak…
Her yana hakim oldu aşa zehir katanlar.
En ince damara dek diş izleri yürüdü.
Dışarda fırtına, kar, yağmur…
Yıkmak için çınarı
sıyırıp da kolunu,
Binlerce balta
UTANMADAN YÜRÜDÜ !..
“Anadolu Destanı” adlı kitabın 1. bölümünden
