Anadolu Destanı
YEMİN
Bir günde bin yıl yaşadım ana.
Bin yıllık hınç birikti düşmana.
Toprak;
Benim toprağım.
Havada uçan kuş
Beni tanıdı yüzlerce yıl,
Ben otardım davarımı yaylalar boyu.
Dağlarında kaynayan suyun tadı damaklarımda.
Ellerimde dumanı yücelerin.
Bir günde bin yıl yaşadım ana.
Bin yıllık hınç birikti düşmana.
Sorulacak bîr bir acısı,
küsen tohum,
dökülen başak,
Bize yaşamak yasak…
Verilmezse hesabı dökülen kanın,
Kurtulmazsa her karışı vatanın.
Devamını Okuyun »
GECELER KORKTU BİZDEN
Yuvalar dağıldı,
Yollar silindi can !..
umduk,
bekledik
ve düşündük.
Yeniden doğduk velhasıl.
O gün ilk ateş
damarımızda
Alevlendi can !..
İLK KURŞUN BİR ALEVDİ
İlk kurşun
bir alevdi.
yanıyordu baştan başa İzmir.
Yanıyordu yol..
Yanan tek İzmir değildi
yangın taa!.. şuramızda.
Kumlar sayısınca idi düşman
Kumlar sayısınca hüzündü
kapımızda,
ANALAR Kİ PARÇA PARÇA YÜREKLERİ
Yüzleri sapsarıydı bebelerin.
Analar ki, parça parça yürekleri,
Lime lime elleri,
Gözleri uykuya haram bebeleri
Kandırmak için ot yoluyordu…
Pek sertti kıraç toprak
amansızdı.
Devamını Okuyun »
YOL UZUN, DİK VE ZAHMETLİDİR
Eyvah !..
Neyim var, neyim yok hepsini aldılar, mal,
davar, tohum, oğul, koca,
hepsini…
Çeliklere sarındılar geldiler, hay oğul !..
Ateş ve kin kustular toprağıma
“- Ak dualarına sığındık, akça ninelerin
Nasırlı elleri işlerdi, toprağı,
Görünmez oldu barış güvercinleri,
Geçmez oldu yüce dağlarından
Kartal bakışıktı koç Köroğlu’lar,
Dadallar’dan haber çıkmaz oldu
