Yokolduk eskiden yeniye,
Ve o ateşli yola saldık adımları.
Ve o son yol ayırımından,
Kızaran güne doğum sancılan
Ve o güç,
Ve o inanç tutarak ellerimizden,
Dünya inledi,
Yıldızlar mutlulukla göz kırpıp birbirlerine,
Evren güle geldi bu yeni sesimizden.

“BİR SEVDA Kİ BU
          ONULUR YARA DEĞİL.
IRAK GÜLMELER BANA.
KAPANMIŞ TÜM KAPILARIM
                    GÖNÜLDEN YANA…
DÖRT BİR YANIM SEVDA KOKAR.
PIRIL PIRIL AYDINLIKLAR.
                    BİR DE SEN HALKIM.
BİR UMUTTUR GÖNLÜMÜZDE
DÜŞÜMÜ HAYIRA YORAR.”

Bizim gözlerimiz bakmasını bilir.
Bizim ellerimiz sevmesini bilir
                    atan yürekçesine,
Ağacın dallarında ışıkçasına,
Çağlayan ırmak,
                    otlayan kuzu,
Çalışan kürek,
                    ekilen tohum,
                    yarma çiçekçesine.
Bizim toprak gülmesini bilir.
Bizim gönlümüzde
                    sevgi çiçekleri boy boy,
Bizim gönlümüzde
GÜZELLİKLER ÇİMLENİR.

Ok yaydan çıktı ya bir kez,
Bilgi çiçekleriyle taçlandı kıraçlar,
Binlerce olgun meyva yetişti koruklardan.

Yürüdük doğan güne karşı,
Alaz alaz yürekleri yalayan
O ızdırap rüzgârına “dur !…” dedik.
Sildik alnımıza yazılan ilkçağ karanlığını
Kurduk dört köşesine vatanın Millet okullarını.

Doksanında harfleri seçti Mehmet Dayı
Hatçe Nine yamacında.
Yüreğinde buz dağları eridi.
Tam ortasında çatıp da çizgileri
Işıkça bîr heyecanla bağladı “A” yı
Yaşa Hatçe Hine,
Yaşa Mehmet Dayı..

TARİH GÜLEREK BAKIYORDU KIRILAN SON PRANGAYA !..
“BEN TÜRK’ÜM,
NİCE SIRATLARDAN GEÇMİŞ BU AYAK.
NİCE YAĞMUR, SEL GÖRMÜŞ,
NİCE FIRTINALAR ATLATMIŞIM.
BEN TÜRK’ÜM.
NE ZAMAN DARDA KALMIŞ,
NE ZAMAN BUNALMIŞIM
TARİHİ BEN YAZMIŞIM.”

Evet. Savaş; kan ve barut, acı ve yokluk demektir. Savaşı yeniden yaşamak, bu cehennemi çemberi yeniden kırmak; ölümle bir sınav, gerçeğe ulaşan güç bîr yol katetmektir.

Çekilen acıların her biri gönüllere nakşedilmeli ki, ateşle yoğrulmuş bu deneyin sonucunu yeniden yaşamasın dünya. Edinilen bu deneyimleri bütün insanlık öğrensin ki barışa giden yollan savaş cehenneminden geçirmek zorunda kalmayalım.

Güç yollardan geçtik. Uzun, dik ve zahmetli. Çakıl, kum ve dikenlerle ayaklarımız yaralandı.
Yüreklerimiz kan ağladı. Gözlerimizin yaşı kurumadı.

Savaşı en acı yönleriyle yaşayan bir ulus olarak, barışın korunmasında en büyük görev yine bizlere düşmektedir.

Atatürk’ün “Yurtta Barış, Dünyada Barış” sözü yarınımızı aydınlatan bir ilke olmalıdır. Birlik, beraberlik içinde güçlü ve mutlu bir Türkiye ise barış ve kardeşliğin en büyük güvencesi olacaktır.

“NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE.”

“O GÜN NAMERTLER SAPA YER GÖZETTİ.
O GÜN KIYAMET SAVAŞ OLDU,
MEYDAn DOLU BAŞ OLDU.
KARA YERİN ÜSTÜNE AL KANLAR,
IRMAK GİBİ,
DENİZ OLDU…”

- Dağlarında
          kara duman gördüm.
Gündüzü yaratan güneşin şafağı
          omuzlannda.
Sabır, umut, inanç…
          kan ve barut…
Ciğerlerimize dalan kara ölüm gibi
Sakarya.
Direnir tetik çeken parmaklar.
Yirmi iki gün,
          ve yirmi iki gece
Kana doyar kara toprak.
alnımızda taç bizim.
Ak umutlu yarınlara bedel,
Omuz omuza,
          göğüs göğüse karşıladık ölümü.

- Dudak dudak çatlamış,
Gönül gönül yanmış,
Kızgın dağla dağlamış,
Koca koca taşlar basmış yüreciğine
İki gün ağlamış,
                    ağlamamış….
Arslan gibi iki yiğiti,
                    iki oğulu,
Yolcu etmiş yurt sevdasına.

“Böyle
boynu bükük çocuğum, benzi uçuk,
Komazdım seni.
Güneş gönlüme doğuyor,
Ateş akıyor damarlarımdan,
Azgın denizleri boğacak güç gibi…
Şu dönen talihe Hele bir dur diyelim !.”

Ne bükülmez bilekleri,
                    göklere dur diyen
                              yürekleri vardı.
Bu toprak,
hava, su…
Uğruna baş koyulan
                    vatandı !..
Ağzı dualı koca nineler
                    can taşıyorlardı cepheye
Donuk, sessiz yüzlere gün vurdu ya !..
Kırılası dedik