İlkokula Gümüşhane ilinin Torul İlçesi, Çamlıca İlkokulu’ndan başladım. İlk öğretmenim gencecik, tatlı dilli, sevecen, sevimli bir öğretmendi; Mehmet Demirci… Cıvıl cıvıldık. Gülücüklerle dolu, düşçesine güzel bir sınıfta, düş çocukları kadar mutlu ve yaşam doluyduk. Severdik öğretmenimizi. Ders bitimlerinde verilen dinlenme aralarında bile yalnız bırakmazdık onu. Her birimizle ayrı ayrı ilgilenir, türlü şaklabanlıklarımıza, çekilmez gevezeliklerimize itirazsız tahammül eder, hiçbirimizi kırmazdı. Eli öpülesi öğretmenim. Bitimsiz saygılara, bitimsiz sevgilere değer öğretmenim. Ne güzeldi o günler… Bir ara rahatsızlanıp okula gelememişti Mehmet öğretmen. Belki birkaç gün, belki daha fazla, geçmiş zaman iyi anımsayamıyorum. Başka bir öğretmenin sınıfına aktarılmıştık geçici olarak. Birden sınıfımızın havası değişmişti. Körpe yüreklerimizde o güne dek tatmadığımız, bir korkunun rüzgarları esmeye başlamıştı. Hepimiz sıralarımıza sinmiş, gülmekten, konuşmaktan uzak korkulu robotlara dönmüştük. Daha ilk günlerde, isteğimiz dışında bize dağıtılan öykü kitaplarının parasını getirmediğimiz için insafsız bir sıra dayağından geçmiştik. Halâ avuçlarımdaki o dayanılmaz sızıyı yüreğimin derinliklerinde duyumsamaktan kendimi alamam. O öğretmenin adı lazım değil, tüm öğretmenlik yaşamımda o öğretmene benzememek için çalıştım. Ne kadar öfkelensem, yüreğim ne kadar sınırları zorlasa, ne kadar kendimden geçsem hep o öğretmeni anımsayarak durulur, sakinleşirim. Bu güne dek hiçbir öğrencime tek bir fiske bile vurmadım. Yine de o öğretmene borçluyum galiba.

Yine aynı yıl. Yani ben ilkokul birinci sınıfta okuma yazma öğrenme uğraşı içindeyim. Bir ara, okulda anlam veremediğim bir telaş, bir koşuşturmaca ki sormayın. Öğrenciler müdürün odasına çağrılıyor, saatler süren sorgulamalar, beş parmak imzalı kıpkırmızı yanaklar, gözlerden süzülen yağmur gibi yaşlar… Daha sorunun ne olduğunu anlamadan bu kez sınıfça müdür odasına alınıp sorgudan geçirildik. Müdürün ve öğretmenlerin tüm hafiyelik numaraları boşuna… Kimsede çıt yok. Ama ortada bir suç var. Suçun suçlusu da olmalı. Suç varsa ceza da var. Suçlu mutlaka cezasını çekecek. Çekecek de suçluyu nereden bulacağız? Okul müdürümüz akıllı adam. Varsın suçlu ortada olmasın. Suç var ya!.. Hem demokraside çare mi tükenir? Tüm okul, okul müdürünün kızılcık sopasının gözetiminde okkalı bir sıra dayağından geçtik. Acılar insanları olgunlaştırırmış. Sanırım bendeki ilk olgunluk belirtileri o günlerde başlamıştı.

Neyse bizler kızılcık sopasının samimi dokunuşlarıyla inleyip gözyaşları dökerken, müdürümüz günün mana ve ehemmiyetini bildiren o çok merak ettiğimiz nedenleri de bir çırpıda açıklayıverdi. Meğer okul tuvaletine halamın kızı hakkında çirkin yazılar yazılmış. Hepsi bir yana babası da o dönemin etkin ve okkalı siyasetçilerinden biri. O günkü telaşın nedenlerini öğrenmem için epey zaman geçmesi gerekti. Halamın kızı benden birkaç yaş büyüktü. Onlarla hep bir arada kardeş gibi büyümüştük. Okula ilk başladığımda da onlara teslim edilmiş, yine onların gözetiminde derslere girer çıkar olmuştum. Tek anlamadığım şey halamın kızı için yazılan çirkin yazılardan dolayı o sıra dayağından neden benim de fazlasıyla yararlandığımdı (!)

23.05.1969 Gümüşhane Demirören Köyü’nde doğdu. Ankara Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Bölümü mezunu. Kars Kağızman, Gümüşhane Kürtün’de öğretmenlik yaptı. 2003 yılında branş değişikliği ile Gümüşhane Rehberlik ve Araştırma Merkezi Müdürlüğü’nde Rehber Öğretmen olarak çalışmaya başladı.

Belde, Gümüşkent, Kuşakkaya, Gümüş Ufuklar, Harşit, Cümle, Karadeniz Sevdası, Türkiye Sevdası gibi dergi ve gazetelerde şiirleri yayımlandı. Çeşitli makale, şiir ve karikatür yarışmalarında ödüller aldı. Hayalce ve Köyüm Demirören adlı iki eseri yayımlandı. Gümüşhane yerel gazetesi Kuşakkaya’da Hayal Dükkânı isimli kültür ve sanat sayfasını hazırlamaktadır. Evli ve iki çocuk babasıdır.

Araştırmayı çok seven, doğrulara itirazsın boyun eğen bir yapıya sahiptir. Gelecek için çok şey vaat ediyor şiir adına, Gümüşhane adına. İsmail Hayal’i tanıdığınızda “içimizden bir gönül eri “ dedirtecek karakterde bir insan.

TÖVBE

Bu kaçıncı tövbe kaçıncı isyan
Kaçıncı günahtan boşluğa düşüş
Üzerinde gezer yalan an be an
Şeytan yüzündeki bir sahte gülüş

Bu son olmalıdır en son olmalı
Günahkâr bir suret ibret almalı
Her yanlış adımda Hakkı bulmalı
Aynada ağlayan masumda ölüş

Bu nasıl devran ki el etek çekmez
Her güle bir sevda kokusu ekmez
İbret ki dünyanın boynunu bükmez
Limanı bekleyen gemide çöküş

Bu vuslat gecesi şehirde ibret
Üst üste yığılı tonla kokmuş et
Yakamoz nurunda ışığa davet
Derdin limanından güneşe kaçış

Bu ağlamasıdır kalbin siyahı
Gulyabani girer tükenmez ahı
En son tövbesidir gönlün silahı
Her nefes almada ölüme varış

Bu kaçıncı tövbe kaçıncı isyan
Kaçıncı günahtan boşluğa düşüş

BUGÜN

Bir dönüş türküsü takıldı bende
İrşadı gönlüme nar düştü bugün
En olmaz sualler soruldu dün de

Virane bu bağdan yar düştü bugün
Bülbül ile güle ar düştü bugün

Bu sürgün şehirde yürekler yaslı
Pranga her yanım kilitler paslı
Zemheri ayazı, diller ihlâslı

Yangın yüreğime kar düştü bugün
Yitik zamanlara dar düştü bugün

Bir solgun çiçekti sılası yoklar
Sokaklar serseri beynimi oklar
İsyanda yitirdi kendini aklar

Güz mevsimi geldi zor düştü bugün
İbrahim gönlüme kor düştü bugün

Bir çile dergâhı dokudu ömrüm
Gözlerinde Leyla okudu ömrüm
Kaç dergâha kilim dokudu ömrüm

Yokluğun içinden var düştü bugün
Bu viran şehre zar düştü bugün

Bir ebemkuşağı güldü halime
Kafdağı ardında düştüm zalime
Çekildi gözümden yaş lime lime

Yusufsuz menzile har düştü bugün
Leyli bir sevdayla nar düştü bugün

BU ŞEHİRDE

Bu şehirde hazan çok erken gelir
Zigana üstüne söz düşer şimdi
Gönül hanemizde aysbergler erir
Harşit’in koynuna yüz düşer şimdi

Bu şehirde yorgun, bağlar perişan
Yok, mudur gidenden geride nişan
Heybesinde hasret tepeyi aşan
Karaca hükmüne tez düşer şimdi

Bu şehirde ağlar gönüller yasta
Kelkit Ovasına gider mi posta
Zevraki bir can ki düşer mi hasta
Zemheri yüreğe köz düşer şimdi

Bu şehirde sevda kuşburnu gülü
Bağlardan el etek çekmiş bülbülü
Pranga bağlanmış bedenler ölü
Gümüş tepsilerden güz düşer şimdi

Bu şehirde sevdim meftunu oldum
Köy odalarında sevdayı buldum
Kırklar kapısında gül idim soldum
Ziyaüddin canla iz düşer şimdi

Bu şehirde yaşam ölmesi güzel
Konağı, bahçesi, elması güzel
Cahilin cehlini bilmesi güzel
Kadırga kararır tez düşer şimdi

UZAT BANA ELLERİNİ ÇOCUK

Uzat bana ellerini çocuk
Ben heybesinde zöhreleri getirdim sana
En uzak sahillerden en mavi
Denizyıldızlarını topladım umutla
Ve sana getirdim çocuk
Senin için derledim gülhatmilerini
Kokusunda en güzel düşleri

Uzat bana ellerini çocuk
Ebemkuşağını sığdırdım düşlerine
Bir de rengârenk uçurtmaları
Boy boy, desen desen, kırmızı, mavi
Ve kuyrukları buluta değiyor bir de
En güzelleri

Uzat bana ellerini çocuk
Beraber çıkalım bu mülteci yarından
Bu prangalar bizi bağlamaz ki
Ne yapar geceler gündüze
Bilirsin belki sende
Güneş balçıkla sıvanmaz ki

Uzat bana ellerini çocuk
Ben heybesinde güneşi getirdim sana
Ana sütü gibi sıcak, ana sütü gibi temiz
Ebabilin kanadında taşıdım bir de
Henüz söylenmemiş türküleri
Ve senin için yıkadım göz pınarlarımda
Kuşburnu çiçeklerini
Uzat bana ellerini çocuk

“nedendir bunca zulüm
nedendir bunca işkence
he gülüm
he gülüm nedendir
gece ve gündüz
yer ve gök arasında
böylesine pervasız
böylesine umarsız
böylesine acımasızca dolaşan
ölüm…”

diyemeden aşanlardı.

ve alnının çatısına
iki kurşun değdiğinde
siliniverecek sanılan
bilmem hangi nâmus belâsının
kanla çeliğe kesmiş
en kör düşüncelerinin
en aşılmaz dört duvarları arsında
binlerce yıl kendi kısır döngüleriyle
bilmem daha kaç bin yıl sürecek
dünyanın en iğrenç mahpusluğuna
gözlerini yumup koşanlardı…

onlar
ikiyüzlülüklerin karanlık dehlizlerinde
en kahpe pusular gibi
suskun tetiklerin fırtınasından
en kahredici ölüm sarhoşluğuna
tutunanlardı…

onlar
kör karanlıklar içinde göz kırpmadan
yıldızlardan habersiz
aydınlıklardan habersiz
ve göz alabildiğine bu evrenin
kayıtsız ve şartsız en yüce efendisinin
kendi ayakları dibine serdiği
o tadımsız nimetlerin
ve doyumsuz güzelliklerin
ve ebemkuşağı rengine bürünmüş
dünya cennetlerinin
ayırdında olmayanlardı…

onlar
hayali bir dünyanın
hayali çiçeklerinden
ballar devşirip
hayali bahçelerin
en ballı meyveleriyle
doyanlardı…

onlar
gün yorgunu
susuz toprak
ve güneş bir topak
kor
ken başlarında
ölümün çığlıklarına inat
acının kavrayıp boğuşuna inat
kilitli yüreklere inat
ve hatta inada inat
hâlâ varım diyen
çöl vurgunu
yel vurgunu
en kötüsü yalnızlık vurgunu
çiçeksiz kuru bir kaktüs gibi
dünyanın en korkunç gerçeğini
suskun çığlıklarıyla
binlerce yıl
haykıranlardı…

onlar

“yaşamak ölüm gibidir
ölüm gibi yaşamak
yaşamın kendisidir”

ya ölümü yaşamak gülüm
he gülüm
karanlık
sessiz ve ürkünç
ya ölümü yaşamak gülüm?

onlar
on binlerce yılın
pörsüyen memelerinden
en aydınlık düşlere
kan
ter
emek
ve
can
e m z i r e n l e r d i…

onlar
hiddetleri azgın bir kılınç gibi
şimşekler oynaşırken gözlerinde
ve yıldırımlar
kan kızılı toprağa
düştüğünde
suskunlaşırdı birden dilleri
durgunlaşırdı yürekleri
onlar
bir tatlı dil
bir güler yüze
can verenlerdi…

“Ellerimiz kara sobanın cansız alevlerine muhtaç. İsten kararmış küllerin üzerine tenekeden gazyağı döküyoruz. Yan patlamalı, homurtulu bir sesle birkaç dakika yanıp, aldatıcı bir sıcaklıkla içimizi ferahlatıyor.

Dışarıda kar insan boyu Akşam ayazı gecenin içler titreten soğuğunu aratmıyor. Battaniyelere sarılmış bir halde sobayı kucaklıyoruz. Aklıma hep Güney Kutbunun uçsuz bucaksız buz denizlerini keşfe çıkan İngiliz Scott ve arkadaşları geliyor. Ben ve arkadaşım Anadolu’nun bu ırak köyünde nelerin peşindeyiz acaba? Hangi ülkenin topraklarını keşfe çıktı bu on dokuz yaşlarındaki iki genç?

Tevfik Fikret ulusun kurtuluş ümidini gençlerin dirençli, atak ve ileriye dönük savaşımlarında görürdü. İsterdi ki,eski çağ efsanelerindeki Tanrıların yaratıcılık ve önderlik güçleri ruhlarında canlansın. Sayısızca isimsiz kahramanın çalışmalarıyla ulusumuz yücelip mutlu olsun.

“Promete” şiirinde gençlere örnek olarak ilk çağ Yarı Tanrısı Prometheus’u göstermişti. Prometheus İnsanların hizmetine veren Yarı Tanrıydı. Hiçbir çıkarı yoktu bu işten. Aksine en büyük Tanrı Zeus’un hışmına uğrayıp dayanılmayacak işkencelere de katlanmıştı.

Tevfik Fikret’e göre önemli olan ülkeye VB ulusa hizmet etmekti. Hizmet ise isim ve ün için yapılamazdı. işte öylesine bir çabanın içinde görmek isterdi genci.

“Balıkçılar şiirinde düşlediği genç, deneyimsiz ama ataktı.

” Hayır, sular ne kadar coşkun olsa ben giderim

Diyordu, oğlu, yarın sen ninemle otur;”

Buna karşılık yine aynı şiirde baba: “Ninen, baban iki miskin,biz artık ölmeliyiz.”

Genç oğlun korkusuz ataklığına karşın, babanın yenilgiye boyun eğen tavrı… Demek ki gençliğin önünde bitmeyecek yol, aşılmayacak deniz ve ulaşılamayacak yükseklikler yoktu.

Yukarıdaki satırlar gençlik döneminin yaşamımdaki bitmeyen anılardır. On dokuz yaşlarındaydım Erzurum’un Çat ilçesine tayinim çıktığında.Şehir çocuğuydum. Ana dizinde, baba güvencesinde geçen, sorumluluktan uzak on dokuz yıl.

“Orada bir köy var uzakta,
O köy bizim köyümüzdür.
Gitmesek de görmesek de
O köy bizim köyümüzdür.”

İşte hayallerini kurduğum, puslu perdeler ardından görebildiğim Türk köyü. Ben, bu şiirlerden Anadolu’yu tanımıştım sadece. Ne üşütüyordu, ne yoruyordu. Ne açlığı, ne ne susuzluğu vardı. Dedim ya, sözleri acı da olsa, bir tadımlık yaşam zevki verir İnsana. Duygular ağır bastıkça da söylediği gerçeklerden sıyırıp uzaklaştırıverir sizi Ana dizi dibinde işte böylesine tatlı şiirlerle tanımıştım köyü. On katlı apartmanların, kalorifer dumanlarının ve asfalt yolların yanında, gerçek yaşamdan ırak, düşsel öğelerdi onlar.

Çocukluk arkadaşımla gelmiştik Çat’a. Aman Tanrım bir kilometre uzaktan bile seçilemeyen bir ilçe. Bilmeyen toprağın çatlaklarından göğe doğru dumanlar savruluyor sanırdı. Yer altına sokulmuş, üstü toprakla örtülmüş bir kaç delik de pencere niyetine bırakılmış evler. Uydurma bir kaç dükkan ve kahvehane… Betonarme bina olarak, hükümet konağı, Jandarma Komutanlığı binası, barakalar ve nihayet ilkokul. İlköğretim Müdürlüğü de bu ilkokulun içindeymiş.

Aralık ayının ortası. Kanı kış. Tipi esip savurmakta. Her yanı dökülmüş, yorgun, öksürüklü otobüsümüzden indiğimizde bizim de ondan farkımız kalmamıştı. Güneşli bir sahil kentinden beyaz bir cehennem içine düşmüştük. Buz gibiydi her yer. Ayaklanma acemiydi. Ne kadar dikkat etsek sırt üstü gitmekten kurtulamıyorduk.insan zamanla her şeyi nasıl da Öğreniyormuş. Daha sonraları buz üzerinde kolay yürümenin becerisini de kazanmıştık.

Çocukluk arkadaşım Sabahattin’in benimle beraber Çat’a düşmesi ne büyük mutluluktu. Benden daha gelişkindi. Ondan güç ve kuvvet alıyordum, ilköğretim Müdürlüğüne girdiğimizde ayrı köylere verildiğimizi öğrendik. Sebahattin’in yüzünü duvara dönüp ağladığını görünce hayal kırıklığına uğradım. Gözyaşlarımı tutamadım.

Köye gidebilmek de şans işiydi. Köylülerden ilçeye gelen varsa onlara uyup köye beraber dönecektik.

Sağ olsun Reşid Dayı. İlk tanıdığım köylüm oydu.Ama köye giderken bana ettiğini de ömrümce unutmayacağım. Ben her tepenin üzerine geldiğimizde: “Hani köy nerede ?” diye merakla sorardım. Reşid Dayı: “Aha, dehhe şu tepenin ardında Hoce!” Kaç tepe aştığımızı bilmem ama,öğle vakti çıktığımız yol, akşam gün dönerken bitiverdi.

Reşid Dayı: “Aha Kelle’ye gelmişik…” dedi. Kelle dediği son tepe idi galiba. “Köy nerede ?” diye sordum. “Aha tee surda l” Elini uzattığı yere baktım. Tepenin eteklerinde küçük bir ırmak dolanıp dolanıp aşağılara doğru gidiyordu. Derenin karşı yanındaki düzlükte kesif bir duman bulutu vardı. Evleri aradım, bulamadım. Dumanın arka yanında sıralı olarak dizili bir şeyler vardı. “Evler şu sıralı olanlar mı?” dedim, güldü. “Hayır hoce, hayır. Onlar köyün otlukları.” Canım sıkılmıştı.” Peki, dedim köyün evleri nerede ? “Reşid dayı babacan bir tavırla:” Daha altta. Görmirsen dumanı tütir, işte o dumanların altında” Üstelemedim. Görmüşçesine onayladım sözlerini. Tepeyi yirmi dakikada inebildik. Buz tutan derenin sağlam yerlerinden dikkat ederek karşıya geçip köye girdik. İşte giriş o giriş ve tam dört yıl bu köyde öğretmen olarak hizmetim.

İlk yılım yakacaksız geçti. Kış çetindi. Tipisi sert, soğuğu adam keserdi. Paramızla bile yeterince tezek bulamıyorduk. Geri dönüp annemin, babamın yanına gitmek de işime gelmiyordu. Köylüden gelen bir kaç tezek ve gazyağının sönük gayretiyle koca bir yılı geçirmiştik. Yattığımız odada, kovadaki su hatırı sayılır kalınlıkta buz tutuyordu. Yumurtaların içi donduğu için önce çiğ çiğ soyup sonra da tavada pişirdik. Bitti işte.

Diyeceğim yazımın başında söylediklerim, gençlik dönemimin yaşamımda küllenmeyen anılandır. Bir savaşım vermiştim orada. Doğayla,cahillikle, açlıkla, susuzlukla, karla, tipiyle… Ama dört yılın bitiminde oradan ayrıldığımda beni yürekten kucaklayan tatlı anılarla İç içeydim artık. Orada kendimi bulmuştum. Bir İş başarmanın, bir hizmet vermenin, hiç yoktan kendi ulusuna olan borcunun bir bölümünü de olsa ödeyebilmenin mutlu huzurunu duymuştum orada.

Selam sana kara kış altında kalan sıcak yürekli Köseler Köyü’m. Selam bana kişiliğimi kazandıran,bana insan olmanın gururunu tattıran güzel öğrencilerim. Selam sana dost canlı, dost yürekli köylülerim.

“Hangi ülkenin topraklarını keşfe çıktı bu on dokuz yaşlarındaki iki genç?..”

Aslında yanıtı da sorusunun içinde gizliydi. Sahi biz Anadolu’nun neresini tam olarak bilebiliyorduk ? Uzanıp göremediğimiz, halını hatırını soramadığımız binlerce köydeki çocuklarımızı, insanlarımızı daha ne kadar zaman unutarak yaşayacaktık ?

Bizler öncü birer eğitim erleri gibiydik Bizden öncekiler de öyleydi. Bizden sonrakiler de öyle olacaklardı. Bizler gençtik, dinamiktik. En güzeli yüz yıllarca yılın unutulmuşluğunu silmeye gidenlerdendik. Devletin köye uzanan eli, varlığını hissettiren ve görünen ilk hizmetleriydik.

Ardımızdan başka gençler de gelecekti. Kimi yollarını yapacak, kimi köprülerini kuracaktı. Toprağı beraber işleyip, mutlu yarınlara el ele beraber yürüyeceklerdi.